ben acı çekerken nerdesiniz, nerdeydiniz?

Uykusuz sırt aprılı gecelerin, işittiğim öss n’oldu azarlarınınn, “yapamazsın” diyenlerin, “haydi insallah” diye bir enerjiden umut bekleyenlerin, kaçırdığım öss derslerinin, elvan yapar diyenleri yüzüstü bırakmanın korkusunun, umutlandığım o günlerin, ayların geçmeyecek gibi gelen saatlerin sonundayım. Bütün savaşlarım, çabalarım , evimde hissedeceğim bir yerde amaclarıma ulasmak için harcayacagım 4 seneye kavuşmak için. Fakat, tek başıma tırmandığım 11 tepeli dağın bir tepesi yıkıldı dostlar. Harcanan emeklerle geçen ayların tek bir satırla üstünün çizilmesi asıl koyan. Yapacak bir şey yok, bir yerlerde daha iyi olduğu düşünülenler var dünyada. Umarım onlar mutlu olurlar orda, evinde hissedecekleri okul Oberlin’de.

“The International Admissions Committee has reviewed your application for admission to Oberlin College of Arts & Sciences and regrets that we are unable to offer you admission to the College of Arts and Sciences.”

Ozon buharının kokusunu seviyorum.

Your results:
You are Poison Ivy

Click here to take the “Which Super Villain am I?” quiz…

TAK! TAK! TAK!

?

WAowWAowWaowWaow.

Ve birden emilme seslerine benzeyen o waov sesleri hayalgücümü harekete geçiriyor. 3 tane taktan sonra gelen supurge emişine benzeyen sesler bana ufoları hatırlattı. Dısarda 4 ufo, soluk yeşil tenleri, ceylan gözleriyle camımı kesmeye calısıyor? Belki de tek amaçları bana bu postu yazdırmak…
Pazar günü kendimi aslının dans kursunda buldum. Niye gittim? Hiç sormayın, ben de bilmiyorum. Fakat kendimi 17 yıl hapsolduktan sonra kalabalıga atılmıs gibi hissettim. Sasırdım insanların konustuğunui sıradan seyler yaptıgını gorunce. Bnları gormeyeli uzun zaman olmuştu. İyice garipleştin…

I wonder if anyone reads my blog except my crazy old sister?
answer me if you do read it!

son bir haftadır uyku nedir bilmiyorum. şuanda bir mini essay yazmam gerek ama çok feci üşeniyorum. bunu yazarsam belki gaz gelir diye dusundum. gazı verin bana sevgili okur! 1 ay sonra bunların hepsi güzel bir anı olarak kalacak. Son bir gazla Harvey Mudd essayını yaz ve wait for the time to say that college applications is a “distant memory”. I am ready! I am ambitious. (or whatevet) :S

tenim normalde kolayca kızardıgı halde 2009un ilk sabahında, saat 07:02de, gözlerim içeri çekilmiş, tenimin rengi solmuş halde, titreyerek sabahladım sevgili okur. Evet, hepsi tek ve ulvi bir amaç içindi: hayallerimizin okulu bütün okulun tesellisi, dillerdeki destan yale college’a applicationımı gondermek için.

Daha fazla bir şey söylemeye gerek yok.

YALE bu, fazla söze gerek yok…
Dört harf kendini satmaya yetiyor.

I am writing on behalf of Elvan Cavac, whom I know from last week, when she was still alive.

Elvan was a lost soul, trying to find her way to achieve her goals. Her insight was keen and her expectations from herself was wide. She used to search everyting to the tiniest detail, which concluded her to doubt life. After realizing that there was no clear answer to any of her questions, she gone crazy. She used to be a nice girl but I don’t think that she can think properly now. She had left 2 recommendations and  financial aid forms to translate into English, more than 5 essays to finish, hundreds of short answers to reply and a CV and a school profile to complete. Thanks to this lost soul now, I have to finish them all by myself. Pity this lonely soul and pray for her to come back.

Amen.

Sincerely yours,

Elvan’s half body.

belki de saclarımı uzatmam
sarıya boyamam
hatta burnumu yaptırmam gerek
gozlerimi donuklaştırıp
sesimi kalınlaştırıp
detona şarkılar bagırmalıyım..
dedikodu yapmalıyım gizliden gizliye
ve bir yandan açık açık
3 liram varken
300.000 liram varmıs taklidi yapmalı
davet edip ekmeliyim arkadaş sananları.
o zaman yeteri kadar güzel bulur musun beni?
kendim olmasam….
kendim gibi bulur musun beni?